Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ΝΙΚΗΣΕ 102-87 ΤΗΝ ΓΚΡΑΝ ΚΑΝΑΡΙΑ

ΈΝΑ ΝΕΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ 

Σε μία δύσκολη-μία από τις πάρα πολλές τα τελευταία χρόνια-βραδιά του χώρου της δημοσιογραφίας, μετά από απολύσεις συναδέλφων από τις εργασίες τους, ύστερα από τόσα χρόνια, μπήκα στο τρυπάκι να δημιουργήσω τον δικό μου "χώρο εργασίας".

Ένα μέρος όπου θα μπορώ να εκφράζομαι, να μοιράζομαι απόψεις και γνώμες, να μιλάμε, να ανταλλάσσουμε τις απόψεις μας, να σας μεταφέρω πληροφορίες που μαθαίνω, αλλά και ειδήσεις και κυρίως να νιώθω,  ελεύθερος, να νιώθουμε ελεύθεροι, ότι μπορούμε να εκφράζουμε αυτό που πιστεύουμε και αυτό που σκεφτόμαστε. 

Φυσικά στα πάντα θα υπάρχει ένας έλεγχος και δεν θα δεχτώ ποτέ να γίνει αυτός ο χώρος, μέρος αντιπαραθέσεων και βωμολοχιών. 

Για τέτοιου είδους ενέργειες και σκέψεις, δόξα τον θεούλη μας, υπάρχουν άπειρα σαϊτ που μπορείτε να το κάνετε.

Έτσι λοιπόν μου ήρθε η ιδέα, που σιγόκαιγε πολύ καιρό μέσα μου και Ο ΑΚΑΛΕΣΤΟΣ ΤΩΝ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΩΝ, ξετσούμισε μπροστά σας. 

Σήμερα λοιπόν που έμαθα ότι απολύθηκε από τον ΣΚΑΙ ο φίλος μου Χρήστος Τριανταφυλόπουλος, ο Σάλτας και η Βραχάλη, αποφάσισα να στήσω αυτήν εδώ την "οθόνη" όπου θα βλέπετε, θα βλέπουμε διαφόρων ειδών έργα και ταινίες, που θα περνούν μέσα από τις γραμμές και τις σκέψεις όλων αυτών που τόσο καιρό, κρατώ μέσα μου θαμένα. Κι'αυτό γιατί κάποιοι έκριναν ότι έπρεπε να απομακρυνθώ από το χώρο, κάποιοι και μάλιστα "ΦΙΛΟΙ" μου με έκριναν "ΛΙΓΟ", κάποιοι δεν θέλησαν να μου δώσουν καμία άλλη ευκαιρία. Οι λόγοι λίγο πολύ γνωστοί.

"Αν δεν έχεις μπάρμπα στην Κορώνη" που έλεγε και ο συγχωρεμένος ο πατερούλης μου, δεν κάνεις τίποτα σ'αυτήν εδώ τη χώρα. Εγώ διαφωνούσα, όπως διαφωνώ ακόμα και τώρα που τελικά βλέπω ότι εκείνη η φράση του, είχε τεράστια δόση αλήθειας, όπως πολλές άλλες που μου έχει πει και τις οποίες κατά καιρούς θα σας αναφέρω.

Θα ασχοληθώ κυρίως με αθλητικά, αλλά και με όλα τα θέματα που απασχολούν την σύγχρονη ζωή μας στο 2017. Ίσως αυτό το πρώτο κείμενο μου να μην έχει συνοχή, αλλά αυτή τη στιγμή γράφω σκέψεις μου και θέλω να σας βάλω στο "κόλπο" συμπαίκτες και συνοδοιπόρους αυτής εδώ της προσπάθειάς μου.

Θέλω λοιπόν να πω στους συναδέλφους που απολύθηκαν σήμερα ή χθες λόγω της ώρας, να μην το βάλουν κάτω. Να μην στενοχωρηθούν, όσο αυτό βέβαια είναι δυνατόν. Να κοιτάξουν από την πρώτη στιγμή μήπως βρουν κάποια άλλη δουλειά. Να μην κάνουν το λάθος που έκανα εγώ. Τότε στις 30 Σεπτέμβρη του 2013 πριν ακριβώς 4 χρόνια σαν σήμερα πίστεψα, ότι επειδή ήμουν πολύ καλός στη δουλειά μου θα είχα πολλές προτάσεις και προτίμησα λίγο να ξεκουραστώ μετά από 30 χρόνια συνεχούς εργασίας.

Τώρα μόλις σκέφτηκα ότι αυτή η ημερομηνία, η σημερινή είναι σημαδιακή. Πέρασαν 4 χρόνια από την ημέρα που ένας "Μεμής" στο όνομα με φώναξε στο γραφείο του, μαζί με τον καλό φίλο και συνάδελφο Θανάση Λιοντζόπουλο και μας είπε "τελειώσατε" με τον δικό του τρόπο και ενώ εμείς μόλις είχαμε καθίσει στο γραφείο μας για την καθημερινή δουλειά μας στα ΝΕΑ που τόσο αγαπούσαμε. Και φύγαμε. Εγώ μετά από 28 χρόνια δουλειάς και με πάρα πολλά αποκλειστικά θέματα. Ναι τότε υπήρχε και αυτό. Το κυνήγι της είδησης, της αποκλειστικότητας και η χαρά της πρωτιάς. 

Κουράγιο αδέλφια, κουράγιο Χρήστο, Νίκο, Χριστίνα και όλοι εσείς που καθημερινά σας δείχνουν την πόρτα της εξόδου, ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ. Έτσι είναι αυτοί. Προσπαθήστε να το χειριστείτε με ψυχραιμία και σκέψη. Να είστε σίγουροι ότι σας νιώθω όσο κανείς άλλος. Σας καταλαβαίνω και ξέρω, όλες τις σκέψεις σας. Εγώ θα είμαι κοντά σας με όποιον τρόπο εσείς θεωρείτε αναγκαίο.

Οι πρώτες σκέψεις μου δεν αφορούν κάποιο αθλητικό πνεύμα, απλά ήθελα να σας βάλω να καθίσετε αναπαυτικά δίπλα μου και να με νιώσετε δικό σας.

I'm back.....