ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΖΙΜΑΚΟ ΜΑΣ....

Θέλω να σας πω μία ιστορία από τον Τζιμάκο, τον δικό μας Τζιμάκο, γιατί έτσι όλοι τον αισθανόμαστε.
Από την ώρα που έμαθα χθες ότι ο Τζιμάκος έφυγε για άλλα μέρη, άλλους τόπους, έχω πάθει σοκ. Το είδα την ώρα που έκανα την εκπομπή μου στον lavitaradio και δεν άντεξα έβαλα τα κλάματα.
Ξέρετε πολλοί άνθρωποι φεύγουν από τον μάταιο τούτο κόσμο. Και δεν αναφέρομαι στους κοντινούς μας ανθρώπους. Γι' αυτούς όπως είναι φυσιολογικό, πονάμε, κλαίμε, στενοχωριόμαστε. 
Μιλάω για τους λεγόμενους "επώνυμους". Αυτούς με τους οποίους μεγαλώσαμε με τις ταινίες τους, αυτούς που μεγαλώσαμε μαζί τους με την δουλειά τους. 
Στενοχωριόμαστε λυπόμαστε και κυρίως έχουμε μία θλίψη γιατί δεν πρόκειται ποτέ πια να τους δούμε στις εμφανίσεις τους από κοντά. 
Με τον Τζιμάκο, όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Είχαμε έναν κοινό φίλο, τον Γρηγόρη Ψαριανό, τον βουλευτή. Με τον Γρηγόρη, ο Τζιμάκος καθόταν μαζί στο ίδιο θρανίο, όταν ήταν πιτσιρικάδες. Ήταν κολλητοί και πολλές φορές μας πήρε και πήγαμε στις παραστάσεις του.
"Να μην καθίσουμε κοντά του παιδιά" μας έλεγε ο Γρηγόρης, γιατί θα την πληρώσουμε. Μακριά" και έτσι κάναμε και ευτυχώς την γλιτώναμε.
Νιώθω απίστευτα άσχημα που δεν θα ξαναδώ παράσταση του, που δεν θα γελάσω πια με μία ζωντανή φάρσα που σκάρωνε στο τηλέφωνο, που δεν θα ακούσω ξανά το χιούμορ του και την καυστική και αληθινή σάτιρά του. Που δεν θα τον ακούσω να κάνει κριτική στην..."δήθεν αριστερά" όπως ο ίδιος έλεγε. 
Μου φαίνεται απίστευτο αλλά είναι αληθινό. κ
Κάποτε πριν από πολλά χρόνια, με πήραν κάτι φίλοι τηλέφωνο και μου είπαν: "Το βράδυ δεν κανονίζεις τίποτα, έχουμε ήδη κανονίσει εμείς".
Τους ρώτησα που θα πάμε και μου απάντησαν, θα δεις.
Έτσι και έγινε. Ήρθαν και με πήραν με το αυτοκίνητο από το σπίτι και πήγαμε κάπου στην Ιερά οδό ή στην Πέτρου Ράλη. Δεν θυμάμαι καλά, έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια. Νομίζω ότι ήταν στην Πέτρου Ράλη. Φτάνουμε απέξω και κατάλαβα ότι είχαν κλείσει τραπέζι στον τεράστιο Μάκη Χριστοδουλόπουλο.
Μπήκαμε στο μαγαζί και μέσα γινόταν "πόλεμος". Μιλάμε γεμάτο κόσμο και γινόταν ένας χαμός.
Μας έβαλαν και καθίσαμε στο τραπέζι που είχαν κρατήσει οι φίλοι (πράγμα περίεργο γιατί εγώ συνήθως έκλεινα τα τραπέζια) και περιμέναμε να βγει ο Μάκης. Έτσι έγινε. Ο Μάκης έδινε ρέστα στην πίστα και ήρθε η μεγάλη στιγμή. Πήρε ο κλαρίνο και εκεί το μαγαζί κόντεψε να...πέσει από τις επευφημίες του κόσμου από τους χορούς και τα τραγούδια. 
Τη μεγάλη στιγμή που ο Μάκης δίνει ρέστα και ο κόσμος είναι εκστασιασμένος, ένας τύπος φεύγει από τα τραπέζια,ανεβαίνει στην πίστα, πέφτει στα γόνατα και αρχίζει να φιλάει τα πόδια του Μάκη Χριστοδουλόπουλου. 
Ο κόσμος από κάτω έχει ξαφνιαστεί και κάποιοι άνθρωποι του κέντρου έτρεξαν προς το μέρος του. Ξαφνικά ο τύπος σηκώνει το κεφάλι του κάνει...μετάνοια και ξαναφιλάει τα πόδια του Μάκη και γυρίζει προς τον κόσμο και ζητάει να χειροκροτήσουν τον καλλιτέχνη. Τότε είδαμε ότι ο τύπος αυτός ήταν ο...Τζιμάκος, ο οποίος σηκώθηκε και αγκάλιασε τον Μάκη. Το ίδιο έκανε και αυτός και ζήτησε από τον κόσμο να χειροκροτήσει τον Τζιμάκο με την σειρά του. 
Να ξέρετε ότι όχι μόνο δεν το έκανε για πλάκα, αλλά το εννοούσε που προσκυνούσε τον Μάκη, ο γίγαντας ο Τζιμάκος. Αυτός ήταν ο άνθρωπος που αποθέωνε τις αξίες και κατακεραύνωνε την υποκουλτούρα και την κάθε μορφής εξουσία που τον ενοχλούσε και ενοχλούσε όλους εμάς, που δεν βγήκαμε ποτέ δημόσια να το κάνουμε.