ΣΗΜΕΡΑ ΘΡΗΝΟΥΜΕ ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΑΣ

Η ημέρα της επετείου της αποκατάστασης της Δημοκρατίας, βρίσκει την Ελλάδα να θρηνεί τα χαμένα παιδιά της από την καταστροφική πυρκαγιά που έπληξε την Αττική.
Δεν έχω καμία όρεξη για κριτική αυτή τη στιγμή, θα το κάνω άλλη μέρα, αλλά δεν έχω και καμία όρεξη να ασχοληθώ με αθλητικά. 
Εφόσον λοιπόν δεν είναι η επίσημη δουλειά μου αυτή, δεν πρόκειται να γράψω κάτι που αφορά αθλητικά, εκτός αν βγει μία εξαιρετικά επείγουσα είδηση.
Κυκλοφόρησα σήμερα στους δρόμους του Πειραιά. Είδα μία γενική θλίψη, ένα γενικό μούδιασμα στα πρόσωπα του κόσμου.
Ο Έλληνας μπορεί να είναι ότι είναι και να εκλέγει άχρηστους, αλλά όταν υπάρχει τέτοιος πόνος, τόσο μεγάλη καταστροφή, ενώνεται. Τον νιώθει και δικό του πόνο και συμπονά τους συνανθρώπους του.  Σήμερα όλοι οι Έλληνες είναι θλιμμένοι  και θρηνούν. Η ώρα των ευθυνών θα πρέπει να αρχίσει όταν ολοκληρωθεί η καταμέτρηση θυμάτων και ζημιών και φοβάμαι ότι ακόμα είναι νωρίς. Δεν ευελπιστώ ότι κάποιος θα την "πληρώσει", ούτε φυσικά ότι θα παραιτηθούν κάποιοι άλλοι. 
Ευελπιστώ τουλάχιστο να μην υπάρχουν άλλοι νεκροί, περισσότερο από τους 51 και τους 156 τραυματίες, από τους οποίους οι 10 στην εντατική. Το βλέπω λίγο δύσκολο, αλλά δεν μπορώ να μην κάνω την ευχή μου. 
Θα ήθελα να ευχηθώ να είναι η τελευταία φορά που γίνεται κάτι τέτοιο, αλλά δεν νομίζω ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο, Είναι ουτοπικό για την Ελλάδα. 
Όλοι εύχονται να βρέξει για να σταματήσει η φονική πυρκαγιά το καταστροφικό έργο της. Θα το ευχηθώ και εγώ, αρκεί να μην είναι μεγάλης έντασης η βροχή, γιατί εκεί στη Μάντρα θα έχουμε πάλι πρόβλημα. 
Καταθέτοντας αυτές τις λίγες σκέψεις μου, εγώ ένας μικρός άνθρωπος, κάνω αυτό που μπορώ αυτή τη στιγμή. Την προσευχή μου για όλους αυτούς που έφυγαν, αλλά και γι' αυτούς που έμειναν και μετρούν τις πληγές τους. Ο θεός να βοηθήσει όλο τον κόσμο.