ΠΟΣΟ ΚΡΙΜΑ ΘΕΕ ΜΟΥ, ΠΌΣΟ ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΙ, ΠΟΣΟ ΑΝΕΥΘΥΝΟΙ...ΠΟΣΟ

Βλέποντας εικόνες σαν αυτήν παραπάνω, δεν μπορώ να μείνω αμέτοχος και να μην εκφράσω τη θλίψη μου.
Θα μου πει κάποιος. Καλά ρε φίλε και που εκφράζεις τη θλίψη σου τι κάνεις; Ή καλύτερα τι έγινε;
Τίποτα θα απαντήσω, άλλωστε τι μπορώ να κάνω εγώ; Ότι έχω να κάνω θα το κάνω την ημέρα των εκλογών, τώρα δυστυχώς δεν μπορώ να προσφέρω τίποτα περισσότερο από τη συμπαράστασή μου, τη θλίψη μου και τη σκέψη μου σ' αυτούς τους ανθρώπους που "καίγονται" που χάνουν τα σπίτια τους που βλέπουν το βιος τους να πηγαίνει στράφι μέσα σε μία στιγμή. 
Κουράγιο συνάνθρωποι, κουράγιο αδέλφια. Είναι φοβερό αυτό το πράγμα που συμβαίνει κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα. Αυτό το αναμενόμενο. Που περιμένουν όλοι που θα εκδηλωθεί πυρκαγιά, που θα πιάσει φωτιά και ποιοι άνθρωποι θα χάσουν τα πάντα. 
Δεν ξέρω τι κάνει το κράτος, δεν μπορώ να ξέρω. Ο Πρωθυπουργός λέει ενημερώνεται συνεχώς. Μπράβο ρε παλικάρι μου, τώρα το λύσαμε το πρόβλημα, αφού ενημερώνεσαι εσύ όλα είναι εντάξει, όλα "οκ". 
Διαπιστώνω ότι κάθε καλοκαίρι πιανόμαστε όλο και πιο αδιάβαστοι, παθαίνουμε καταστροφές. Και τι περιμένουμε; Απλά την επόμενη και μετά την άλλη και αυτό το βιολί συνεχίζεται. Είναι φοβερό να πεθαίνουν άνθρωποι από πλημμύρες και να καταστρέφονται τα πάντα από τη φωτιά και εμείς να είμαστε απροετοίμαστοι. Γιατί εγώ αυτό καταλαβαίνω. Κρίμα και πάλι κρίμα. Λυπάμαι, μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι. Ακούω τον κόσμο στην τηλεόραση και φωνάζει: "Που είναι το κράτος". Έλα ντε, που είναι; "Φωνάξτε ένα πυροσβεστικό να σώσουμε την περιοχή, την παραλία της Κινέτας" λέει ένας άλλος ανθρωπάκος. ΣΥΜΦΟΡΑ.
Μερικές φορές σκέφτομαι την ατάκα του Αθηνόδωρου Προύσαλη, από μία ελληνική ταινία. "Μωρέ κάντε με πρωθυπουργό. Κάντε με για μία ημέρα και θα δείτε".