ΠΑΛΕΨΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΕ Η ΑΕΚ

Ένα καταστροφικό δίλεπτο, ήταν αρκετό στη Μπάγερν να σημειώσει δύο γκολ και να φύγει με τους τρεις βαθμούς της νίκης από το ΟΑΚΑ, νικώντας την ΑΕΚ με 0-2, στον τρίτο αγώνα της στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Η ΑΕΚ ήταν αν μη τι άλλο σωστή για 60', αλλά έχω πει και στα προηγούμενα παιχνίδια της, ότι όταν αγωνίζεσαι στο Τσάμπιονς Λιγκ, δεν έχει περιθώρια λάθους, ούτε σου επιτρέπεται να χάσεις την αυτοσυγκέντρωση σου.
Ομάδες όπως είναι αυτή, δεν συγχωρούν και με το παραμικρό δικαίωμα που θα της δώσεις θα σε τιμωρήσουν.
Αυτό έπαθε και η ΑΕΚ, ήταν σωστή, κράτησε όπως έπρεπε τους Γερμανούς μακριά από την εστία της, αλλά ένα δίλεπτο ήταν καταστροφικό. 
Η Μπάγερν είναι τεράστιο μέγεθος, με μεγάλο μπάτζετ και σπουδαία ποδοσφαιρικά ονόματα στις τάξεις της. Η ΑΕΚ πάλεψε όσο μπορούσε. Η κατοχή έφτασε το 64% υπέρ των Γερμανών και αυτό τους δίνει το δικαίωμα να έχουν περισσότερη ώρα τη μπάλα στα πόδια τους για να δημιουργήσουν ευκαιρίες. 
Η ΑΕΚ πάλεψε, δεν έπεσε αμαχητί και αυτό είναι σημαντικό. Η Ένωση προσπάθησε να κοιτάξει στα μάτια σαν ίσος προς ίσο τη μεγάλη αντίπαλό της, αλλά για να τα καταφέρεις απέναντι σε τέτοιο αντίπαλο, χρειάζονται πολλά πράγματα. 
Τέτοιου είδους ομάδες πάντα γνωρίζεις ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να σε τελειώσουν. Το σημαντικό είναι ότι η Ένωση κέρδισε το χειροκρότημα του κόσμου, που ανταποκρίθηκε, της στάθηκε και προσπάθησε να τη βοηθήσει στο δύσκολο έργο της. 
Σήμερα με ρώτησε ένας φίλος πως βλέπω το ματς. Του είπα από χλωμό μέχρι πολύ χλωμό. Και αυτό όχι γιατί είμαι ηττοπαθής ή δεν έχω σε εκτίμηση την ΑΕΚ και τις ικανότητες των ποδοσφαιριστών της, αλλά γιατί έχω ταξιδέψει σχεδόν σε όλη την Ευρώπη στα γήπεδα της και έχω δει ομάδες τέτοιου μεγέθους. 
Δεν έχει σημασία αν έχουν προβλήματα, αν δεν πηγαίνουν καλά στο πρωτάθλημα τους, αν οι παίκτες έχουν θέμα με τον προπονητή τους. Σημασία έχει η φανέλα που φορούν και αυτή όπως  της Μπάγερν, ενός τεράστιου ονόματος που είναι τόσο βαρύ όσο και τα πέντε κύπελλα που έχει σηκώσει στην Ευρώπη (Πρωταθλητριών και Τσάμπιονς Λιγκ) και ένα κυπελλούχων.
Ξέρετε λοιπόν πως χάθηκε το ματς; Θα σας πω εγώ. Το παιχνίδι χάθηκε τη στιγμή που η ΑΕΚ και ο κόσμος της πίστεψαν ότι ίσως ήρθε η ώρα να επαναλάβει τον θρίαμβο όπως εκείνο το ματς με τη Μίλαν. Εκεί που η Μπάγερν δεν είχε σημειώσει γκολ, που ήθελε ακόμα μισή ώρα και που δεν ήταν και το μεγάλο φόβητρο του ματς. Έτσι τουλάχιστο φαινόταν. Σε εκείνο το σημείο ήρθε η μεγάλη αξία των ποδοσφαιριστών της να την προσγειώσει απότομα. Κρίμα. Όχι γιατί η ΑΕΚ ήταν καλύτερη, αλλά γιατί και εγώ μέσα μου, το ίδιο είπα, το ίδιο πίστεψα. Δεν θα κάνω τον...πονηρό. Ήταν σκέψη και δική μου: "Βρε λες να γίνει όπως τότε με τον Ζούλιο Σέζαρ και τη Μίλαν;". Όμως όχι δεν έγινε έτσι.
Δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες του αγώνα. Αυτά είναι για να τα γράφουν οι εφημερίδες και τα σάϊτ. Όλος ο κόσμος έχει δει το ματς, δεν περιμένει από εμένα να περιγράψω τις φάσεις. Εγώ πάντα προσπαθώ να αναλύσω με μία άλλη ματιά, μία άλλη οπτική γωνία τέτοιου είδους αγώνες κυρίως.
Ξαναλέω ο κόσμος είδε την προσπάθεια και χειροκρότησε. Ξέρουν άλλωστε όλοι ή τουλάχιστο οι περισσότεροι τι σημαίνει...Μπάγερν.
Η ΑΕΚ έχασε και στον τρίτο αγώνα της και μένει στους "0" βαθμούς, αλλά τουλάχιστο έπεσε με ψηλά το κεφάλι.