Ο ΤΑΣΟΣ ΜΑΣ ΠΗΓΕ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΤΟΥ ΤΟΝ ΝΑΣΤΟ

Σήμερα αποχαιρετήσαμε έναν καλό φίλο. Τον οδηγήσαμε στην τελευταία κατοικία του. Τον Τάσο μας. Στο κοιμητήριο του Βύρωνα ήταν παρούσα όλη η Ηλιούπολη (σχεδόν) και ο Βύρωνας φυσικά.
Τον Τάσο τον ήξερα από τον Βύρωνα, αλλά δεν κάναμε παρέα. Κάποιο βράδυ Αυγούστου τη δεκαετία του 2000 ψάχναμε με την παρέα μου να βρούμε ένα μαγαζί ανοιχτό να ακούσουμε μουσική και να πιούμε ποτό. 
Εντελώς τυχαία τα βήματά μας έφτασαν έξω από ένα πέτρινο μαγαζί στην Ηλιούπολη και μπήκαμε μέσα. 
Εκεί DJ ήταν ο Νικολάκης μας ο Αθανασόπουλος και στο μπαρ η Στέλλα.
Μας υποδέχτηκε ένας τύπος με χαμόγελο και μας καλωσόρισε αμέσως ευγενικά. 
"Καλησπέρα είμαι ο Τάσος" μας είπε και από εκείνο το βράδυ "τα χνώτα μας ταίριαξαν απόλυτα.
Γίναμε πελάτες του μαγαζιού του την "ΆΛΛΗ ΑΙΣΘΗΣΗ" και πηγαίναμε πολύ συχνά. 
Η συνέχεια ήταν απλή. Συναντιόμασταν παντού. Στο θρυλικό ΝΑΣΤΟ, στη Μιράντα, στο Πρεστίζ και φυσικά στο μαγαζί του. Ο Τάσος άλλαξε το μαγαζί του, το έκανε φαγάδικο τη "ΘΑΛΑΣΣΑ" και εκεί βλεπόμασταν και μου έκανε πλάκες αμέτρητες.
"Καλά ρε έρχεσαι στη Θάλασσα και δεν τρως ψάρια, αλλά μπιφτέκια και μπριζόλες; Πας καλά;" και τα γέλια έδιναν και έπαιρναν. Και η παρέα μας συνέχιζε. Τον έβλεπα πάλι έξω, τα πίναμε, μου έλεγε τα προβλήματά του, του έλεγα τα δικά μου.
"Αγοράκι μου, μην στενοχωριέσαι. Η ζωή είναι μικρή και τα προβλήματα πολλά και μεγάλα" μου έλεγε.
Πέρασε προβλήματα με την υγεία του και με τα μάτια του και τον έχασα για λίγο, αλλά πάλι τα λέγαμε. Άλλαξε το μαγαζί του έγινε "ΟΙ ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟΙ" . Τον είδα στην τηλεόραση στον ΣΚΑΙ και του έκανα πλάκα. Μιλούσαμε συχνά στο τηλέφωνο, μου έλεγε τα παράπονά του, αλλά πάντα επικρατούσε το χαμόγελό του και η καλοσύνη του. 
Κάπως έτσι χτίστηκε μία καλή και ωραία φιλία. Τα είπαμε πριν τις εκλογές πάλι  στο τηλέφωνο και αμέσως μετά από αυτές, μία Τετάρτη: "Αγοράκι μου, χαθήκαμε, αλλά φταίω και εγώ" μου είπε στο τηλέφωνο. Μη με παρεξηγείς. Ετοιμάζω ένα μαγαζί και είμαι πολύ χαρούμενος. Καταλαβαίνεις τι τρέξιμο έχω. Εννοείται θα έρθεις στα εγκαίνια και φυσικά θα είσαι πελάτης, αφού αυτό το μαγαζί είναι στο στοιχείο σου. Θα έχουμε τα καλύτερα κρέατα" μου είπε.
"Φυσικά και θα έρθω αδελφέ και μέχρι την άλλη Παρασκευή που είναι τα εγκαίνια να πιούμε ένα ποτάκι" του είπα και απάντησε: "Ναι αγοράκι μου γιατί χαθήκαμε".
Αυτή ήταν η τελευταία συζήτησή μας, γιατί μετά από δύο ημέρες την Παρασκευή, μία κακιά στιγμή τον έστειλε στο νοσοκομείο, από όπου δεν κατάφερε να βγει όπως θέλαμε και όπως θα ήθελε ο ίδιος.
Ο Τάσος πήγε να βρει τα φιλαράκια του, Όλους αυτούς που έφυγαν νωρίς και κυρίως τον κολλητό του τον Νάστο.
Στη φωτογραφία που βλέπετε πάνω είναι από μία Τσικνοπέμπτη, που ο Τάσος έφερε τα σουβλάκια στο ΝΑΣΤΟ τα έψηναν μαζί και με τον άλλο κολλητό τους, τον Σταύρο τον Μακρομάλλη και μας τάιζαν.
"Φύγε ρε από εδώ, εσύ μόνο θα τρως. Σιγά που ξέρεις εσύ να ψήνεις σαν εμένα" του έλεγε του Νάστου και το γέλιο έδινε και έπαιρνε. 
Μας τάϊσαν φυσικά, αλλά δυστυχώς η ζωή είναι απρόβλεπτη. Τον τελευταίο καιρό έχω μάθει να ζω ξεχωριστά μέρα τη μέρα και να μην κάνω μεγάλα σχέδια. Γιατί όταν εμείς οι άνθρωποι κάνουμε σχέδια ο θεός τα βλέπει και γελάει.
Φιλιά Τασούλη μου, καλά να περνάς εκεί που πήγες και να μας προσέχετε όλοι εσείς από εκεί πάνω. 
Σε τέτοιες περιπτώσεις λέμε συνήθως ότι δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Η ζωή όμως μας κάνει να ξεχνάμε και κυρίως ο χρόνος. Εσύ και ο Νάστος είστε από τις περιπτώσεις που πραγματικά δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ και θα είστε συνέχεια στη σκέψη μας και τις συζητήσεις μας, όπως γινόταν μέχρι τώρα με τον Ναστούλη. Γιατί είστε ξεχωριστές περιπτώσεις ανθρώπων που ήρθαν στη ζωή μας και άφησαν το αποτύπωμά τους βαθιά μέσα μας.