ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΕΝΟΣ....ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ

Σας έχω γράψει στο παρελθόν για την πλατεία που βρίσκεται μπροστά στο σπίτι μου και το μικρό θεατράκι σ' αυτήν.
Αυτή η πλατεία από το απόγευμα μέχρι να ξημερώσει η επόμενη ημέρα μεταμορφώνεται σε παιδική χαρά (αρχικά), μέρος διασκέδασης προς το βράδυ και κατά τη διάρκεια της νύχτας ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. Μέχρι ποδόσφαιρο στις 4 και 5 το πρωί παίζουν κάποιοι.
Τις τελευταίες δέκα ημέρες όμως ζω ένα μαρτύριο. Το μαρτύριο ενός... τραγουδιού.
Μόλις αρχίσει να νυχτώνει, συγκεντρώνονται κάποια νέα παιδιά εκεί στα σκαλάκια που βλέπετε και βάζουν μουσική. Για κακή τύχη μου, εδώ και δέκα ημέρες ακούω για τουλάχιστον δύο ώρες ένα τραγούδι που δεν μου αρέσει καθόλου, αλλά και να μου άρεσε θα το είχα σιχαθεί ήδη.
Οι νεαροί και οι νεαρές για τουλάχιστο δύο με τρεις ώρες ακούν το ίδιο τραγούδι του Σιν Μπόϊ, αυτό το "μαμά". Μου έχει γίνει εφιάλτης. Ξέρω ότι μετά τις 8.30 με 9 το βράδυ θα αρχίσει να παίζει πάλι αυτό το τραγούδι. Και αυτό συμβαίνει για τουλάχιστο δέκα ημέρες και δεν ξέρω πόσο θα διαρκέσει.
Μιλάμε για το μαρτύριο της...σταγόνας....
ΥΓ.1. Αυτή η πλατεία είναι ξέφραγο αμπέλι. Γίνεται της π.....νας κάθε βράδυ ειδικά το καλοκαίρι.
ΥΓ. 2. Προχθές στις 5.30 το πρωί κάποιοι έπαιζαν μπουγέλα και φώναζαν και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο έκαναν. Στις 5.30 το πρωί...Άντε να κοιμηθείς για να πας το πρωί στη δουλειά σου.
ΗΜΑΡΤΟΝ ΠΙΑ