Ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΑ ΕΓΩ

Είναι τόσο άσχημο να μαθαίνεις πρωί-πρωί ότι ένας καλός φίλος έφυγε και μάλιστα σε ηλικία μόλις 64 ετών.
Ο φίλος μου Περικλής Βασιλάκης δεν κατάφερε να ξεφύγει από το άσχημο παιχνίδι της μοίρας και μας άφησε, πήγε να σφυρίξει άλλα...παιχνίδια εκεί ψηλά.
Δεν θα μιλήσω για τα πεπραγμένα του, αλλά για τις άπειρες φορές που μας επισκεπτόταν στα ΝΕΑ και κάναμε πλάκα, για τις αμέτρητες φορές που μόλις υπήρχε δύσκολη φάση στο γήπεδο, τον παίρναμε αμέσως τηλέφωνο να μας πει τη γνώμη του. Και φυσικά ποτέ δεν αρνήθηκε.  Ποτέ δεν μας έκανε να περιμένουμε, ποτέ δεν αγνόησε την κλήση μας ή την κλήση μου. 
Πάντα χαμογελαστός με χιούμορ, τον γνώρισα δύο περίπου χρόνια πριν κρεμάσει τη σφυρίχτρα του το 1993, όταν έκανε τα πρώτα της βήματα η συνδρομητική τηλεόραση της νυν  Nova, τότε Filmnet.
Εγώ ήμουν δίπλα στους πάγκους και στον αγωνιστικό χώρο γενικά και εκείνος σφύριζε ματς. Υπήρξε από την πρώτη στιγμή μία αμοιβαία συμπάθεια που εξελίχθηκε σε φιλία. 
Δεν κάναμε παρέα έξω, αλλά μιλούσαμε συχνά στο τηλέφωνο. Μάλιστα πέρυσι στη γιορτή μου με πήρε τηλέφωνο και μου είπε "σε διαβάζω και σε θαυμάζω γι' αυτό που κάνεις. Άλλοι δεν θα ασχολιόντουσαν καθόλου, αλλά εσύ κάνεις το κέφι σου χωρίς να βγάζεις".
Τέλος πάντων θα τον θυμάμαι πάντα χαμογελαστό. Καλό ταξίδι φίλε για εκεί που πας. Ήταν μία πολύ δυσάρεστη έκπληξη η είδηση του φευγιού σου και όχι μόνο....