Επειδή χθες πήρα ένα μυστήριο μήνυμα που με ρωτούσε, γιατί έγραψα δύο κομμάτια στο blog μου, ενώ δεν κάνω εκπομπές, θέλω να διευκρινίσω κάτι για όλους μας. Το πένθος είναι πένθος και το κρατώ με ευλάβεια καρδιάς. Όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί αυτό αισθάνομαι. Η απώλεια της μητέρας είναι τεράστια, ιδιαίτερα για εμένα που είχα την τύχη και την ευλογία να ζω πάνω από το σπίτι της μητέρας μου όλα τα χρόνια της ζωής μου. Έτσι την έβλεπα σχεδόν καθημερινά. Και λέω σχεδόν, γιατί υπήρχαν περιπτώσεις που έφευγα αποστολή από την εφημερίδα ή το κανάλι ή την περίοδο των διακοπών. Όλες τις άλλες ημέρες είχα καθημερινή επαφή με τη μητέρα μου. Αυτό καταλαβαίνετε όλοι πόσο τεράστιο δέσιμο μας έδωσε. Στον σταθμό δεν μπορώ να πάω, δεν έχω το κουράγιο να βάζω τραγουδάκια και να σχολιάζω πράγματα. Δεν μου βγαίνει. Κάποια στιγμή (μάλλον τον καινούργιο χρόνο) θα επιστρέψω, επειδή είναι κάτι που μου αρέσει πολύ και είναι κομμάτι της ζωής μου. Αυτή τη στιγμή όμως δεν μου βγαίνει, με τίποτα, άλλωστε δεν έ...