ΜΙΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ...

Επειδή χθες πήρα ένα μυστήριο μήνυμα που με ρωτούσε, γιατί έγραψα δύο κομμάτια στο blog μου, ενώ δεν κάνω εκπομπές, θέλω να διευκρινίσω κάτι για όλους μας.
Το πένθος είναι πένθος και το κρατώ με ευλάβεια καρδιάς. Όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί αυτό αισθάνομαι. Η απώλεια της μητέρας είναι τεράστια, ιδιαίτερα για εμένα που είχα την τύχη και την ευλογία να ζω πάνω από το σπίτι της μητέρας μου όλα τα χρόνια της ζωής μου. Έτσι την έβλεπα σχεδόν καθημερινά. Και λέω σχεδόν, γιατί υπήρχαν περιπτώσεις που έφευγα αποστολή από την εφημερίδα ή το κανάλι ή την περίοδο των διακοπών. Όλες τις άλλες ημέρες είχα καθημερινή επαφή με τη μητέρα μου. Αυτό καταλαβαίνετε όλοι πόσο τεράστιο δέσιμο μας έδωσε.
Στον σταθμό δεν μπορώ να πάω, δεν έχω το κουράγιο να βάζω τραγουδάκια και να σχολιάζω πράγματα. Δεν μου βγαίνει. Κάποια στιγμή (μάλλον τον καινούργιο χρόνο) θα επιστρέψω, επειδή είναι κάτι που μου αρέσει πολύ και είναι κομμάτι της ζωής μου. Αυτή τη στιγμή όμως δεν μου βγαίνει, με τίποτα, άλλωστε δεν έχουν γίνει ούτε καν τα σαράντα της μανούλας μου.
Στο blog μου, δεν βάζω τραγούδια, αλλά και πάλι δεν είμαι καλά ψυχικά για να γράφω, παρ' ότι το γράψιμο για εμένα είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας και με κάνει να ξεχνιέμαι. Και πάλι όμως δεν μπορώ να γράφω κάθε μέρα. Είδα κάτι που μου κέντρισε το ενδιαφέρον και απλά το σχολίασα.
Αν η ψυχολογία μου φτιάξει λίγο ίσως αρχίζω σιγά-σιγά να γράφω λίγα κομμάτια. Όμως δεν έχει καμία σχέση με το ράδιο, όπου πρέπει να βάζω μουσική εγώ ο ίδιος και να σχολιάζω μέσα στην καλή χαρά. Είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα και δεν επιτρέπεται άνθρωποι μεγάλοι να μην το καταλαβαίνουν.
Αυτά το ολίγα. Και να ξέρετε, δεν απολογούμαι σε κανένα, απλά ήθελα να διευκρινίσω, γιατί δεν θέλω να δημιουργούνται παρεξηγήσεις γύρω από το άτομό μου.
Τα φιλιά μου....