ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΑΕΚ ΕΠΙ ΤΟΥ ΑΡΗ

Σπουδαία νίκη για πολλούς λόγους πήρε η ΑΕΚ στο "καυτό" Κλεάνθης Βικελίδης, με 1-0 επί του Άρη,
Έγραψα σπουδαία γιατί αρχικά ήταν μία νίκη που δίνει τρεις ακόμα βαθμούς, σε μία δύσκολη έδρα και γιατί ανεβάζει την ψυχολογία της ομάδας ενόψει τον πλέϊ οφ.
Έγραψα επίσης σπουδαία για τον τρόπο που κατακτήθηκε αυτή. Αν πριν το ματς κάποιος έλεγε ότι ο Καρέρα θα ξεκινούσε αυτό το παιχνίδι με Αλμπάνη και Κλωναρίδη βασικούς και τους Μάνταλο, Αραούχο στον πάγκο, θα τον έλεγαν τρελό. Ο Ιταλός όμως που είναι ένας "κανονικός" προπονητής και κυρίως ένας τεχνικός που διαβάζει τον αντίπαλο, ήξερε τι έκανε. Πόνταρε στην ταχύτητα των δύο αυτών ποδοσφαιριστών για να χτυπήσει στην αντεπίθεση και κυρίως τους πιο αργούς αντίπαλους αμυντικούς. Σε μία από αυτές στην αρχή του ματς, στο 5' ο Αλμπάνης έφυγε στην αντεπίθεση και σημείωσε με πλασέ το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης.
Ταυτόχρονα ο Καρέρα που προέρχεται από το Ιταλικό ποδόσφαιρο, γνωρίζει καλά ότι σημαντικό ρόλο στην πορεία μίας ομάδας παίζει η άμυνα. Και στον τομέα αυτό έχει δουλέψει πολύ και αυτό φαίνεται στους αγώνες. Ο προπονητής της Ένωσης απαιτεί προσήλωση στο αμυντικό πλάνο της ομάδας και αυτό επίσης φαίνεται και δεν αφήνει τους παίκτες του να κάνουν του κεφαλιού τους. Δεν μιλάω για τον Αλμπάνη και κάλυπτε συνέχεια στην άμυνα, αλλά όταν βλέπεις τον Λιβάγια να γυρίζει και να μαρκάρει με αυτό τον τρόπο, τότε καταλαβαίνει κάποιος ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο για την Ένωση. Σε έντεκα αγώνες με τον Καρέρα έχει δεχτεί μόνο τέσσερα γκολ, αυτό λέει πολλά.
Η ΑΕΚ έχει έναν καλό προπονητή και πρέπει να επενδύσει σε αυτόν, τουλάχιστο εγώ έτσι νομίζω.
Ο Άρης από την πλευρά του είχε τον κόσμο μαζί του, αλλά δεν αξιοποίησε τις λίγες ευκαιρίες που του δόθηκαν και το πλήρωσε. Σίγουρα ο Ένινγκ έχει αλλάξει την ομάδα προς το καλύτερο, αλλά η πρόωρη αποχώρηση από το ματς του Ιντέγιε στοίχισε στην ομάδα του. Πάντως σήμερα η ομάδα της Θεσσαλονίκης φάνηκε εγκλωβισμένη από το σωστό στήσιμο του Καρέρα και κυρίως από τις παγίδες που του έστησε ο Ιταλός προπονητής στα άκρα που είναι η μεγάλη δύναμή του. 
Νομίζω ότι η αποχώρηση του Ιντέγιε με κλάματα ήταν η πιο συγκλονιστική στιγμή του αγώνα.
Για την διαιτησία δεν θα μιλάω, παρά μόνο όταν γίνονται "εγκλήματα". Πάντως αυτό που δεν καταλαβαίνω μέχρι τώρα με το VAR (και δεν μιλάω για αυτό τον αγώνα, αλλά γενικά) είναι όταν βλέπουν οι άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι μία φάση που είναι εξόφθαλμη και αποφασίζουν το εντελώς αντίθετο. Αναφέρομαι σε όλους τους αγώνες μέχρι τώρα γιατί δεν έγραφα τον τελευταίο καιρό και αυτό ήθελα να το πω εδώ και καιρό.