Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ "ΕΓΩ ΞΕΡΩ"....

Η πανδημία που έχει ξεσπάσει πραγματικά φέρνει μεγάλους κινδύνους για την ανρθωπότητα.
Λόγω της δουλειάς μου είμαι αναγκασμένος να έρχομαι σε "επαφή" , δηλαδή να επισκέπτομαι (για να γίνω πιο συγκεκριμένος) αρκετά γραφεία, εταιρείες και επιπλέον προξενεία χωρών.
Αυτά που βλέπω πραγματικά με βγάζουν από τα ρούχα μου. Ο καθένας προσπαθεί να προφυλαχτεί και κάνει ότι του έρθει στο μυαλό, ότι γουστάρει. Και αν μετά υπάρξουν κρούσματα, θα αναρωτηθεί, είμαι σίγουρος, "μα γιατί εγώ πήρα μέτρα".
Πήγα λοιπόν σε μία εταιρεία σήμερα. Στην είσοδο έχουν βάλει τον θυρωρό να βάζει όσους τους επισκέπτονται να υπογράφουν ένα χαρτί με διάφορα ερωτήματα, του τύπου: "Έχετε πάει στην...Κίνα, έχετε βήχα, είχατε πυρετό;" και κάτι τέτοιες ερωτήσεις. Δηλαδή αν εγώ είχα πάει στην Κίνα και έγραφα ¨ΟΧΙ, τότε οκ, την περάσαμε την αρρώστεια.
Στην είσοδο του συγκεκριμένου οικήματος ήταν μία κυρία που φορούσε μάσκα. Την είχε κατεβάσει και κάπνιζε. Δηλαδή την είχε πιάσει με τα χέρια της. Στη συνέχεια την έπιασε πάλι με τα χέρια της και την έβαλε στο πρόσωπό της. Την ρώτησα; "Τώρα θεωρείτε ότι είστε προφυλαγμένη". Η απάντηση ήταν :"Σαφώς". Δεν είπα τίποτα περισσότερο, Έφυγα να πάω σε μία πρεσβεία.
Έφτασα στην πόρτα και είδα στην είσοδο, αφού ανέβηκα με το ανσανσέρ, ένα χαρτί που έγραφε, αν θέλετε να πάρετε έγγραφα, χτυπήστε το κουδούνι και θα έρθει αν τα φέρει η υπάλληλος.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Το γραφείο της ρεσεπιόν, είναι ενάμιση μέτρο πίσω από την πόρτα. Χτύπησα. Βγήκε  η υπάλληλος, την οποία γνωρίζω χρόνια, χωρίς μάσκα, χωρίς γάντια χωρίς καμία προφύλαξη. 
Με είδε και μου λέει περίμενε να σου φέρω τα έγγραφα. Τα έφερε, υπέγραψα, της έδωσα εγώ κάποια άλλα και τα έβαλα στην τσάντα μου.
Την ρώτησα: "Δηλαδή τώρα εσείς έχετε πάρει προφυλάξεις για τον ιό;". 
Μου απαντάει: "Τι να σου πω". 
Της λέω: "Βρε κορίτσι μου, η πόρτα είναι ανοιχτή. Ήρθαμε  κοντά στο ένα μέτρο, μου έδωσες, σου έδωσα, μάσκα δεν φοράς, δεν φοράω, γάντια δεν φοράμε, τι είδους προφύλαξη είναι αυτή;".
Έχεις δίκιο μου λέει και κατέβασε το κεφάλι λες και έφταιγε αυτή.
Έφυγα, πήγα στη συνέχεια σε ένα άλλο προξενείο. Η πόρτα που είναι πάντα ανοιχτή, αυτή τη φορά ήταν κλειστή. Χτύπησα το κουδούνι, μου άνοιξαν και μπήκα. Είπα την καλημέρα μου και τα παιδιά που είναι πάρα πολύ καλά στο συγκεκριμένο προξενείο, με εξυπηρέτησαν. Ο ένας ο υπάλληλος, σηκώθηκε να μου φέρει κάποια έγγραφα. Φορούσε γάντια. Τον ρώτησα: "Πόση ώρα τα φοράς;"
Μου απάντησε: "Από το πρωί".
"Και παίρνεις και δίνεις έγγραφα και χαρτιά και έρχεσαι σε συναλλαγή με κόσμο;"
"Ναι μου λέει. Καταλαβαίνω τι εννοείς. Ότι αυτά τα γάντια είναι μίας χρήσης". 
"Ακριβώς" του είπα.
"Έχεις δίκιο, αλλά αφού δεν έχουν πάρει κανένα μέτρο είπα να φυλαχτώ μόνος μου". Κούνησα το κεφάλι μου και έφυγα.
Ζούμε σε μία χώρα λοιπόν που ο καθένας κάνει ότι θέλει, παίρνει όποια μέτρα γουστάρει αυτός και δεν υπακούει σε ότι του λένε.
Τι περιμένετε λοιπόν να συμβεί. Το ότι η σημερινή κυβέρνηση είχε σωστά αντανακλαστικά και πήρε έγκαιρα μέτρα, σημαίνει πολλά για την υγεία μας, αλλά και τίποτα, αφού ο καθένας κάνει του κεφαλιού του. 
Εύχομαι να πάνε καλά όλα για όλους μας, γιατί με τέτοια μυαλά δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα.
ΥΓ. Θα με ρωτήσει κάποιος δηλαδή εσύ είσαι ο σωστός; Απαντώ. Δεν ξέρω αν είμαι σωστός, αλλά προσπαθώ να κάνω το καλύτερο δυνατόν, στο μέτρο που μπορώ. 
ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΜΟΥ...