ΠΩΣ ΕΓΙΝΑ ΤΟ...ΓΟΥΡΙ ΤΟΥ ΑΛΕΦΑΝΤΟΥ

Ο Νίκος Αλέφαντος ήταν γνωστός για τα γούρια του. Θα σας διηγηθώ μία ιστορία πέρα για πέρα αληθινή.
Για ένα διάστημα αποτέλεσα το προσωπικό...γούρι του Νίκου Αλέφαντου.
Ήταν το 1994 και ο Νίκος Αλέφαντος ήταν προπονητής του Ολυμπιακού. Τότε ήμουν νεαρός ρεπόρτερ στα ΝΕΑ και για κάποιο λόγο που δεν θυμάμαι ο άνθρωπος που έκανε ρεπορτάζ Ολυμπιακού, νομίζω ο Μιχάλης Μορφωνιός, δεν μπορούσε να πάει στον εκτός έδρας αγώνα της ομάδας εναντίον της Δόξας Δράμας. Ο αντικαταστάτης του, ο Δημήτρης Μώρος είχε νομίζω άδεια και ο τότε διευθυντής μου λέει θέλεις να πας στη Δράμα να γράψεις το ματς του Ολυμπιακού.
Φυσικά πήγα. Φτάνουμε στο αεροδρόμιο, όπου θα ταξίδευα μαζί με την ομάδα του Ολυμπιακού. Αρχίζει η επιβίβαση. Μπαίνουμε όλοι στο αεροπλάνο. Προτελευταίος έμπαινε πάντα ο βοηθός του Αλέφαντου και τελευταίος ο ίδιος. Πάντα καθόντουσαν στις δύο πίσω τελευταίες θέσεις. Έτσι ήταν τα γούρια. Εγώ κάθισα μπροστά τους στην προτελευταία θέση. 
Ο Αλέφαντος με είδε και άρχισε να τρώγεται. Κάποια στιγμή με σκουντάει και μου λέει: "Εσύ μικρέ ποιος είσαι; Τι δουλειά έχεις εδώ;"
Του απαντάω: "Με στέλνει η εφημερίδα μου ΤΑ ΝΕΑ για να καλύψω το παιχνίδι. Λέγομαι Θόδωρος Ακάλεστος".
"Είσαι γουρλής;" ήταν η επόμενη ερώτηση.
"Κύριε Νίκο με εμένα δεν χάνεις ποτέ. Αύριο θα νικήσει ο Ολυμπιακός".
"Αν νικήσω αύριο θα είσαι το γούρι μου, αν χάσω μην σε ξαναδώ μπροστά μου", μου απαντάει.
Στην αρχή γέλασα μέσα μου. Μετά όμως που σκέφτηκα, κατάλαβα ότι το εννοούσε γιατί σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού με κοιτούσε με μισό μάτι. 
Το ματς έγινε στις 28 Αυγούστου 1994. Ο Ολυμπιακός νίκησε με 1-0 με γκολ του Εστάϊ και μπήκαμε στο αεροπλάνο να γυρίσουμε.
Η ιεροτελεστία η ίδια. Εγώ πάλι κάθισα στο προτελευταίο κάθισμα. Μπήκε ο κύριος Νίκος και μόλις με είδε με αγκάλιασε. 
"Μικρέ από σήμερα εσύ θα έρχεσαι στους αγώνες του Ολυμπιακού. Είσαι το γούρι μου. Μην κάνεις κανένα αστείο και δεν έρθεις στο επόμενο ματς".
"Κύριε Νίκο δεν εξαρτάται από εμένα, αλλά από τον διευθυντή μου".
"Ποιο διευθυντή σου μωρέ κάνε μου τη χάρη. Θα τον πάρω εγώ τηλέφωνο" μου λέει και γέλασα, νόμιζα ότι έκανε πλάκα.
Αμέσως μετά το ματς αυτό ο Ολυμπιακός έδωσε ένα φιλικό παιχνίδι αν δεν κάνω λάθος με μία ξένη ομάδα, αν θυμάμαι καλά ήταν η Λέφσκι Σόφιας. Δεν είμαι σίγουρος. Το ματς έγινε στο Καραϊσκάκη. 
Ο διευθυντής μου με έστειλε πάλι στο γήπεδο.  Εκεί πηγαίναμε μιάμιση με δύο ώρες πριν πάντα για να προετοιμαστούμε να μη βρούμε κίνηση και για να δούμε το κλίμα πριν το ματς.
Ο κόσμος περίμενε να βγει η ομάδα για ζέσταμα. Ξαφνικά από τα μεγάφωνα του γηπέδου ακούγεται το εξής εκπληκτικό. 
"Ο κ. Ακάλεστος Θεόδωρος, να κατέβει αμέσως στα αποδυτήρια. Ο κ. Ακάλεστος Θεόδωρος".
Εγώ πάγωσα. Λέω μέσα μου τι έγινε. Έφυγα σχεδόν τρέχοντας και πήγα στα αποδυτήρια στο παλιό Καραϊσκάκη. Για τους γνωρίζοντες υπήρχε ένας μεγάλος διάδρομος και μία μεγάλη πόρτα σιδερένια με κάγκελα. Πίσω από τα κάγκελα ήταν όρθιος ο Νίκος Αλέφαντος και με...περίμενε. Μόλις με είδε άνοιξε την αγκαλιά του και φώναξε: "Που είσαι ρε γούρι μου, που είσαι; Πως θα βγάλω την ομάδα έξω αν δεν σε δω". Μόλις με αγκάλιασε γύρισε και είπε σε έναν υπάλληλο:"Άντε πες του να βγουν για προθέρμανση''. 
Η ομάδα βγήκε και ο Ολυμπιακός νίκησε 4-1.
Έφυγα και πήγα στην εφημερίδα μου να γράψω. Την ώρα που έγραφα, χτύπησε το τηλέφωνο του προϊστάμενου του αθλητικού τμήματος. Ήταν ο Νίκος Αλέφαντος.
Του λέει: "Εδώ Αλέφαντος. Σε παρακαλώ πολύ, σε όλους τους αγώνες της ομάδας θα στέλνεις τον Ακάλεστο. Μην κάνεις κανένα αστείο και δεν μου τον στείλεις". Ο διευθυντής του απάντησε ευγενικά προσπαθώντας να τον αποφύγει και του εξήγησε ότι η ομάδα έχει ρεπόρτερ του Ολυμπιακού που εκείνη την εποχή δεν μπορούσε να πάει. Ούτε να το ακούσει ο Αλέφαντος. Εκείνη την περίοδο ο κυρ Νίκος, δεν ξέρω γιατί, δεν ήθελε καθόλου τον Μιχάλη τον Μορφωνιό. Θεωρούσε ότι δεν τον πήγαινε και δεν τον ήθελε στον Ολυμπιακό. Πράγμα που δεν ήταν έτσι.
Στο επόμενο ματς ο Ολυμπιακός αν δεν κάνω λάθος έπαιζε για το πρωτάθλημα με τον Εδεσαϊκό στο Γήπεδο Καραϊσκάκη. Το ματς κάλυψε ο Μιχάλης, εγώ δεν πήγα. Το παιχνίδι τελείωσε 1-1 και ο Αλέφαντος απολύθηκε από τον Ολυμπιακό...
Από τότε πάντα είχαμε καλή σχέση και πάντα με θεωρούσε γούρι του. Σε όποια ομάδα και αν ήταν και με έβλεπε, έλεγε σήμερα "κερδίζω" είναι εδώ το γούρι μου... Μάλιστα όταν βγήκε σε μία εκπομπή στον ΑΝΤ1 νομίζω στον Πάνο Παναγιωτόπουλο, είχε μιλήσει για μένα με τα καλύτερα λόγια. Δεν τον ξεχνώ ποτέ....
Εδώ κάτω θα δείτε τα στιγμιότυπα από εκείνο το πρώτο ματς που συναντήθηκα με τον Αλέφαντο στη Δράμα...
Από αυτό τον αγώνα έχω και άλλη ιστορία, αλλά θα την πω μια άλλη φορά....