ΠΩΣ ΕΦΤΑΣΑ ΣΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΜΟΥ. ΟΙ ΠΙΚΡΕΣ ΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ "ΚΑΛΟ ΤΕΛΟΣ">
Πέρασαν κιόλας έξι ημέρες και έξι νύχτες από την ημέρα της κυκλοφορίας του πρώτου "πνευματικού παιδιού" μου. "ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ" από τις εκδόσεις ΛΥΚΟΦΩΣ.
Ήταν έξι μέρες γεμάτες, αλλά κυρίως πολύ αγχώδεις. Την ημέρα που αποφασίσαμε να βγάλουμε το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία, αυτά...έκλεισαν ή μάλλον μας τα...έκλεισαν.
Το άγχος μεγάλωσε φυσικά και η αγωνία μου χτύπησε κόκκινο. Μόλις ανακοινώθηκε την προηγούμενη Παρασκευή ότι τα κλείνουν, σκέφτηκα. Και τώρα, τι γίνεται;
Έλα ντε. Ο μόνος τρόπος διαφήμισης είναι τα social media. Και η μεγάλη προσμονή μου, ήταν η αγάπη των γνωστών και φίλων μου.
Πριν όμως προχωρήσω θα πω κάποια πράγματα που θέλω να μάθετε. Το βιβλίο αυτό είναι το δεύτερο κατά σειρά που έχω γράψει, αλλά εκδίδεται πρώτο.
Ήταν Σεπτέμβρης 2013, όταν ξαφνικά μετά από 26 χρόνια στα ΝΕΑ, κάποιοι αποφάσισαν να κόψουν την καριέρα μου ξαφνικά έτσι χωρίς λόγο. Τη στιγμή που ήμουν στην καλύτερη φάση της δημοσιογραφικής καριέρας μου, που την είχα χτίσει, πετραδάκι-πετραδάκι, πέτρα-πέτρα, μέρα με τη μέρα, νύχτες πολλές με άπειρες ώρες στα γήπεδα, με κινδύνους ακόμα και της ζωής μου δύο φορές, σε ισάριθμα γήπεδα. Με αγωνίες, με πόνο, αλλά και με μεγάλες πραγματικά μεγάλες προσωπικές επιτυχίες μου. Αυτές που με έφεραν να είμαι στην κορυφή του ρεπορτάζ της ΑΕΚ μέχρι λίγο καιρό πριν με διώξει ένας τύπος, που λεγόταν Μεμής και τον οποίο έβαλαν στη θέση του διευθυντή γι'αυτό ακριβώς το λόγο. Για να "φάει" κόσμο, έτσι απλά χωρίς συναίσθημα, χωρίς ενδοιασμούς και κυρίως χωρίς άγχος. Το δικό του μισθό τον έπαιρνε, άλλωστε και την αποζημίωση του επίσης την παχυλότατη όταν έφυγε μετά από λίγο καιρό. Μια χαρά.
Τότε λοιπόν κλείστηκα στο σπίτι. Έχω κάνει πολλές δουλειές στη ζωή μου. Δεν μάσησα ποτέ, όμως η δημοσιογραφία, όπως γινόταν τότε, όχι αυτή που γίνεται τώρα, ήταν έρωτας. Ήταν το χόμπι που έκανα επάγγελμα. Πάντα ονειρευόμουν να με στέλνει ένα μέσο στο εξωτερικό να καλύπτω ποδοσφαιρικούς αγώνες.
Και πήγα πολλά ταξίδια, γνώρισα τόπους, χώρες, νοοτροπίες κουλτούρες, ανθρώπους, μέρη. Το απόλαυσα, πραγματικά. Κυρίως όμως έκανα φίλους σ'αυτά τα ταξίδια. Είχαμε αχτύπητη παρέα. Ο Γιάννης Ξενάκης, που δυστυχώς μας άφησε και πήγε ψηλά ξαφνικά. Ο Βαγγέλης Μίχος, ο Γιώργος Γαλάτσης, ο Θοδωρής Νταβέλος, ο Μιτλιάδης Παναγιωτόπουλος, ο Γιάννης Καραλής, ο Μίλτος Θεοδωσίου, ο Γιάννης Σαντοριναίος, ο Πάνος Λούπος, ο Τάσος Τσατάλης, ο Γιάννης Μαραζιώτης και όλα τα παιδιά που κάλυπταν το ρεπορτάζ της ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια και εκείνα που κάλυπταν άλλα ρεπορτάζ τα προηγούμενα. Δεν γράφω και άλλα ονόματα για να μην κουράσω τον κόσμο που διαβάζει.
Και ξαφνικά όλα αυτά τα έχασα και κλείστηκα σπίτι. Είχα βέβαια κάποιους δικούς μου ανθρώπους, πολύ δικούς μου που μου στάθηκαν απίστευτα. Πάλεψα ίσως και με την κατάθλιψη. Δεν την άφησα ποτέ όμως να με νικήσει, δεν την άφησα ποτέ να βγει προς τα έξω. Άλλωστε ήμουν πάντα η ψυχή της παρέας (έτσι έλεγαν όλοι).
Και εκεί που δεν έχω δουλειά λέω. δεν πειράζει ας ξεκουραστώ ένα μήνα. Θα βρω εύκολα δουλειά θα με θέλουν πολλοί. Και όντως άπειροι μου είχαν υποσχεθεί πριν όταν είχα δουλειά. "Μη σε νοιάζει ρε εγώ είμαι εδώ, αν συμβεί κάτι άσχημο". Το άκουσα άπειρες φορές
και ήμουν όχι απλά βέβαιος, αλλά κάτι παραπάνω από σίγουρος.
Να μην πολυλογώ από όλους αυτούς δεν είδα τίποτα. Άνθρωποι με κύρος και λόγο υποτίθεται ήταν πολλοί, αλλά και άλλοι.
Τελικά σκέφτηκα. Τι μπορείς να κάνεις; Μα να γράφεις και ξεκίνησα, με ένα βιβλίο, φαντασίας. Όσο και αν φαίνεται περίεργο σε...12 ημέρες και 12 νύχτες γράφοντας ακατάπαυστα, λες και το έβλεπα σε ταινία και το αντέγραφα, το...τελείωσα. Ήταν έτοιμο και θα ήταν τριλογία ή τουλάχιστο δύο βιβλία (έχω ξεκινήσει και το δεύτερο μέρος του).
Και αμέσως μετά αφού μία φίλη που έχει βιβλιοπωλείο, με παρότρυνε, γράφε, γράφε, το έχεις, μου είχε πει, συνέχισα με το μυθιστόρημά μου, με μια ιστορία, που κάποτε μου είχε αφηγηθεί ένας αείμνηστος φίλος. Την εμπλούτισα, την μεγάλωσα, τη μετέφερα στην Πάρο και ήταν έτοιμο το δεύτερο βιβλίο μου σε περίπου... 35 μέρες. Τότε άρχισε να επανέρχεται και να με ενοχλεί η τενοντίτιδά μου, που μου κρατάει...συντροφιά, ακόμα και τώρα.
Τα ετοίμασα και τα έστειλα σε δύο μεγάλους εκδοτικούς οίκους μετά από 3-4 μήνες μου απάντησαν: "Πολύ ωραία τα βιβλία σας, αλλά εκδίδουμε μόνο παλιούς αναγνωρισμένους συγγραφείς, νέους όχι, εκτός αν θέλετε να πληρώσετε μόνος σας την έκδοση του βιβλίου. Δεν τους απάντησα ποτέ και περίμενα. Τα χρόνια πέρασαν και αφού έκανα και προσπάθειες με άλλους εκδοτικούς οίκους και σκέφτηκα ότι δεν θα βγουν ποτέ, τα άφησα. Ένας φίλους που δουλεύει σε εκδοτικούς οίκους και τα είχε πάρει, να τα δείξει, δεν με ξέχασε και με πρότεινε στο ΛΥΚΟΦΩΣ.
Ο εκδότης μου τα διάβασε και του άρεσαν με φώναξε συμφωνήσαμε (τα γράφω πολύ λιτά και χωρίς πολλά για να μην πλατιάζω και δεν βάζω ονόματα, αλλά θα γίνει και αυτό) και νάμαστε.
Καταλήγοντας θέλω να πω το εξής. Η αγάπη που μου δείχνουν φίλοι και γνωστοί, άγνωστοι, αλλά που με εκτιμούν, δεν είναι απλά μεγάλη, είναι τεράστια. Υπάρχουν φυσικά και άλλοι που αν και θα περίμενα, δεν δείχνουν τίποτα. Δεν με απασχολεί όμως. Βλέπω τι γίνεται στο Facebook και πραγματικά συγκινούμαι.
Θέλω πραγματικά να σας ευχαριστήσω όλους. Ότι και αν γίνει, όπως και αν πάει το βιβλίο, ενα είναι σίγουρο. Δεν έκανα ποτέ εχθρούς, βοήθησα πάρα πολύ κόσμο και τώρα νομίζω ότι ήρθε η ώρα που ο θεός μου το δίνει πίσω.
Δεν ξέρω πως να το πω. Δεν έχω λόγια για να πω ευχαριστώ, αλλά θα το πω με αυτή τη λέξη. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από τα βάθη της καρδιάς μου, για την τόση εκτίμηση και την τόση αγάπη που μου δείχνετε. Πιστεύω να σας αποζημιώσει το βιβλίο μου και να συνεχίσουμε στο δεύτερο.
Όσο και αν πονάει το χέρι μου, θα γράφω. Δεν θα το σταματήσω αυτό. Θα γράφω. Ήδη έχω έτοιμα δύο βιβλία και μισά άλλα δύο, ενώ υπάρχουν σκέψεις και θέματα για άλλα δύο. Θα δούμε όμως πρώτα την εξέλιξη του πρώτου, μέσα σ' αυτές τις δύσκολες συνθήκες και μετά θα τα πούμε και πάλι.
ΥΓ. 1 Δεν έγραψα τα βιβλία για να βγάλω χρήματα. Δεν νομίζω ότι οι Έλληνες συγγραφείς εκτός από λίγους, ότι βγάζουν χρήματα. Αλλά μ' αρέσει και αν ο θεός με έχει καλά, θα το συνεχίσω.
ΥΓ. 2. Θέλω να πω ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ στους συναδέλφους μου που δουλεύουν στα ΜΜΕ και μου δίνουν μεγάλη βοήθεια βγάζοντας με κυρίως σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, αλλά και τηλεοπτικούς για να μιλήσω για το βιβλίο μου.
Ήταν έξι μέρες γεμάτες, αλλά κυρίως πολύ αγχώδεις. Την ημέρα που αποφασίσαμε να βγάλουμε το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία, αυτά...έκλεισαν ή μάλλον μας τα...έκλεισαν.
Το άγχος μεγάλωσε φυσικά και η αγωνία μου χτύπησε κόκκινο. Μόλις ανακοινώθηκε την προηγούμενη Παρασκευή ότι τα κλείνουν, σκέφτηκα. Και τώρα, τι γίνεται;
Έλα ντε. Ο μόνος τρόπος διαφήμισης είναι τα social media. Και η μεγάλη προσμονή μου, ήταν η αγάπη των γνωστών και φίλων μου.
Πριν όμως προχωρήσω θα πω κάποια πράγματα που θέλω να μάθετε. Το βιβλίο αυτό είναι το δεύτερο κατά σειρά που έχω γράψει, αλλά εκδίδεται πρώτο.
Ήταν Σεπτέμβρης 2013, όταν ξαφνικά μετά από 26 χρόνια στα ΝΕΑ, κάποιοι αποφάσισαν να κόψουν την καριέρα μου ξαφνικά έτσι χωρίς λόγο. Τη στιγμή που ήμουν στην καλύτερη φάση της δημοσιογραφικής καριέρας μου, που την είχα χτίσει, πετραδάκι-πετραδάκι, πέτρα-πέτρα, μέρα με τη μέρα, νύχτες πολλές με άπειρες ώρες στα γήπεδα, με κινδύνους ακόμα και της ζωής μου δύο φορές, σε ισάριθμα γήπεδα. Με αγωνίες, με πόνο, αλλά και με μεγάλες πραγματικά μεγάλες προσωπικές επιτυχίες μου. Αυτές που με έφεραν να είμαι στην κορυφή του ρεπορτάζ της ΑΕΚ μέχρι λίγο καιρό πριν με διώξει ένας τύπος, που λεγόταν Μεμής και τον οποίο έβαλαν στη θέση του διευθυντή γι'αυτό ακριβώς το λόγο. Για να "φάει" κόσμο, έτσι απλά χωρίς συναίσθημα, χωρίς ενδοιασμούς και κυρίως χωρίς άγχος. Το δικό του μισθό τον έπαιρνε, άλλωστε και την αποζημίωση του επίσης την παχυλότατη όταν έφυγε μετά από λίγο καιρό. Μια χαρά.
Τότε λοιπόν κλείστηκα στο σπίτι. Έχω κάνει πολλές δουλειές στη ζωή μου. Δεν μάσησα ποτέ, όμως η δημοσιογραφία, όπως γινόταν τότε, όχι αυτή που γίνεται τώρα, ήταν έρωτας. Ήταν το χόμπι που έκανα επάγγελμα. Πάντα ονειρευόμουν να με στέλνει ένα μέσο στο εξωτερικό να καλύπτω ποδοσφαιρικούς αγώνες.
Και πήγα πολλά ταξίδια, γνώρισα τόπους, χώρες, νοοτροπίες κουλτούρες, ανθρώπους, μέρη. Το απόλαυσα, πραγματικά. Κυρίως όμως έκανα φίλους σ'αυτά τα ταξίδια. Είχαμε αχτύπητη παρέα. Ο Γιάννης Ξενάκης, που δυστυχώς μας άφησε και πήγε ψηλά ξαφνικά. Ο Βαγγέλης Μίχος, ο Γιώργος Γαλάτσης, ο Θοδωρής Νταβέλος, ο Μιτλιάδης Παναγιωτόπουλος, ο Γιάννης Καραλής, ο Μίλτος Θεοδωσίου, ο Γιάννης Σαντοριναίος, ο Πάνος Λούπος, ο Τάσος Τσατάλης, ο Γιάννης Μαραζιώτης και όλα τα παιδιά που κάλυπταν το ρεπορτάζ της ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια και εκείνα που κάλυπταν άλλα ρεπορτάζ τα προηγούμενα. Δεν γράφω και άλλα ονόματα για να μην κουράσω τον κόσμο που διαβάζει.
Και ξαφνικά όλα αυτά τα έχασα και κλείστηκα σπίτι. Είχα βέβαια κάποιους δικούς μου ανθρώπους, πολύ δικούς μου που μου στάθηκαν απίστευτα. Πάλεψα ίσως και με την κατάθλιψη. Δεν την άφησα ποτέ όμως να με νικήσει, δεν την άφησα ποτέ να βγει προς τα έξω. Άλλωστε ήμουν πάντα η ψυχή της παρέας (έτσι έλεγαν όλοι).
Και εκεί που δεν έχω δουλειά λέω. δεν πειράζει ας ξεκουραστώ ένα μήνα. Θα βρω εύκολα δουλειά θα με θέλουν πολλοί. Και όντως άπειροι μου είχαν υποσχεθεί πριν όταν είχα δουλειά. "Μη σε νοιάζει ρε εγώ είμαι εδώ, αν συμβεί κάτι άσχημο". Το άκουσα άπειρες φορές
και ήμουν όχι απλά βέβαιος, αλλά κάτι παραπάνω από σίγουρος.
Να μην πολυλογώ από όλους αυτούς δεν είδα τίποτα. Άνθρωποι με κύρος και λόγο υποτίθεται ήταν πολλοί, αλλά και άλλοι.
Τελικά σκέφτηκα. Τι μπορείς να κάνεις; Μα να γράφεις και ξεκίνησα, με ένα βιβλίο, φαντασίας. Όσο και αν φαίνεται περίεργο σε...12 ημέρες και 12 νύχτες γράφοντας ακατάπαυστα, λες και το έβλεπα σε ταινία και το αντέγραφα, το...τελείωσα. Ήταν έτοιμο και θα ήταν τριλογία ή τουλάχιστο δύο βιβλία (έχω ξεκινήσει και το δεύτερο μέρος του).
Και αμέσως μετά αφού μία φίλη που έχει βιβλιοπωλείο, με παρότρυνε, γράφε, γράφε, το έχεις, μου είχε πει, συνέχισα με το μυθιστόρημά μου, με μια ιστορία, που κάποτε μου είχε αφηγηθεί ένας αείμνηστος φίλος. Την εμπλούτισα, την μεγάλωσα, τη μετέφερα στην Πάρο και ήταν έτοιμο το δεύτερο βιβλίο μου σε περίπου... 35 μέρες. Τότε άρχισε να επανέρχεται και να με ενοχλεί η τενοντίτιδά μου, που μου κρατάει...συντροφιά, ακόμα και τώρα.
Τα ετοίμασα και τα έστειλα σε δύο μεγάλους εκδοτικούς οίκους μετά από 3-4 μήνες μου απάντησαν: "Πολύ ωραία τα βιβλία σας, αλλά εκδίδουμε μόνο παλιούς αναγνωρισμένους συγγραφείς, νέους όχι, εκτός αν θέλετε να πληρώσετε μόνος σας την έκδοση του βιβλίου. Δεν τους απάντησα ποτέ και περίμενα. Τα χρόνια πέρασαν και αφού έκανα και προσπάθειες με άλλους εκδοτικούς οίκους και σκέφτηκα ότι δεν θα βγουν ποτέ, τα άφησα. Ένας φίλους που δουλεύει σε εκδοτικούς οίκους και τα είχε πάρει, να τα δείξει, δεν με ξέχασε και με πρότεινε στο ΛΥΚΟΦΩΣ.
Ο εκδότης μου τα διάβασε και του άρεσαν με φώναξε συμφωνήσαμε (τα γράφω πολύ λιτά και χωρίς πολλά για να μην πλατιάζω και δεν βάζω ονόματα, αλλά θα γίνει και αυτό) και νάμαστε.
Καταλήγοντας θέλω να πω το εξής. Η αγάπη που μου δείχνουν φίλοι και γνωστοί, άγνωστοι, αλλά που με εκτιμούν, δεν είναι απλά μεγάλη, είναι τεράστια. Υπάρχουν φυσικά και άλλοι που αν και θα περίμενα, δεν δείχνουν τίποτα. Δεν με απασχολεί όμως. Βλέπω τι γίνεται στο Facebook και πραγματικά συγκινούμαι.
Θέλω πραγματικά να σας ευχαριστήσω όλους. Ότι και αν γίνει, όπως και αν πάει το βιβλίο, ενα είναι σίγουρο. Δεν έκανα ποτέ εχθρούς, βοήθησα πάρα πολύ κόσμο και τώρα νομίζω ότι ήρθε η ώρα που ο θεός μου το δίνει πίσω.
Δεν ξέρω πως να το πω. Δεν έχω λόγια για να πω ευχαριστώ, αλλά θα το πω με αυτή τη λέξη. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από τα βάθη της καρδιάς μου, για την τόση εκτίμηση και την τόση αγάπη που μου δείχνετε. Πιστεύω να σας αποζημιώσει το βιβλίο μου και να συνεχίσουμε στο δεύτερο.
Όσο και αν πονάει το χέρι μου, θα γράφω. Δεν θα το σταματήσω αυτό. Θα γράφω. Ήδη έχω έτοιμα δύο βιβλία και μισά άλλα δύο, ενώ υπάρχουν σκέψεις και θέματα για άλλα δύο. Θα δούμε όμως πρώτα την εξέλιξη του πρώτου, μέσα σ' αυτές τις δύσκολες συνθήκες και μετά θα τα πούμε και πάλι.
ΥΓ. 1 Δεν έγραψα τα βιβλία για να βγάλω χρήματα. Δεν νομίζω ότι οι Έλληνες συγγραφείς εκτός από λίγους, ότι βγάζουν χρήματα. Αλλά μ' αρέσει και αν ο θεός με έχει καλά, θα το συνεχίσω.
ΥΓ. 2. Θέλω να πω ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ στους συναδέλφους μου που δουλεύουν στα ΜΜΕ και μου δίνουν μεγάλη βοήθεια βγάζοντας με κυρίως σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, αλλά και τηλεοπτικούς για να μιλήσω για το βιβλίο μου.
ΥΓ 3 Για εσάς που θέλετε να πάρετε το βιβλίο μου προς το παρών μονο με παραγγελία στο info@likofos.gr όνομα διεύθυνση τηλέφωνο χωρίς έξοδα αποστολής παρά μόνο το αντίτιμο του βιβλίου και το έχετε μεσα σε 2 μέρες.
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΚΑΛΕΣΤΟΣ
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΚΑΛΕΣΤΟΣ
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου