ΚΑΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ...Facebook

  Και έρχεται και αυτό το Facebook και με το που αλλάζει ο χρόνος, που αλλάζει η ώρα και πάει 12 και ένα λεπτό σου δείχνει πως διασκέδαζες τα προηγούμενα χρόνια. 
Σου βγάζει τις αναμνήσεις των προηγούμενων χρόνων, δείχνει ότι περνούσες καλά τέτοιο βράδυ όλα τα προηγούμενα χρόνια, ότι ήσουν έξω ή κάπου με δικούς σου ανθρώπους και περνούσες καλά. Και εφέτος, πάλι, είμαστε κλεισμένοι μέσα προσπαθώντας να αποφύγουμε τον ιό, τη μόλυνση και την αρρώστια. Δεν το προχωρώ παρά κάτω, αυτό το θέμα, άλλωστε δεν γράφω για τον κορονοϊό.
Όμως αυτό το φατσοβιβλίο δεν σου δείχνει μόνο αυτό. Βλέπεις ξαφνικά ότι πολλοί, ίσως πάρα πολλοί άνθρωποι περνούν μόνοι την αλλαγή του χρόνου, προσπαθώντας να "διασκεδάσουν" τη μοναξιά τους, ψάχνοντας ίσως για την παρέα που έχασαν, την παρέα που δεν είχαν ποτέ, την παρέα που επιθυμούσαν, την παρέα που αναζητούν και δεν βρίσκουν. Ψάχνοντας ίσως τους ανθρώπους που θα τους συντροφεύσουν στην άδεια νύχτα, που για λίγο γέμισε πυροτεχνήματα, έκανε πολύχρωμο τον ουρανό, αλλά σε ελάχιστη ώρα...ξανασκοτείνιασε και τους άφησε μόνους. Πάλι. 
Ναι ξέρω υπάρχουν και πιο δύσκολα πράγματα. Η αρρώστια, ο θάνατος δύσκολα πράγματα. Πρόσωπα που έφυγαν, δικά μας, άνθρωποι που τους αγκαλιάζαμε και τώρα λείπουν. Άνθρωποι που δίνουν τη μάχη τους στα νοσοκομεία και στα σπίτια τους ίσως. Το ξέρω και αυτό. Ποιος δεν το ξέρει άλλωστε, ποιος δεν έχει υποστεί την απώλεια; Κοντινή ή πιο μακρινή όλοι την έχουμε υποστεί. 
Όμως εξακολουθούν οι άνθρωποι αυτοί να είναι στην καρδιά μας και αυτό τους κάνει να είναι πάντα δίπλα μας. 
Αυτό όμως δεν απαλύνει την μοναξιά, αντίθετα τη μεγαλώνει. Όπως μεγαλώνει ο άνθρωπος, όπως μεγαλώνει το κορμί μας και περνά η ζωή τρέχοντας, κάνοντας μας να αναπολούμε τον παρελθόν και να φοβόμαστε το μέλλον. 
Είναι και αυτό το Facebook που δημιουργεί ψεύτικες ελπίδες, ψεύτικες παρέες, ψεύτικους ανθρώπους, γεμάτους από φίλτρα, προσπαθώντας να φτιάξουν την ιδεατή εικόνα, αυτή που τους έμαθε η σύγχρονη εποχή. Αυτή η εποχή που δεν γνώρισε, το φλερτ, το "μπλουζ" που χορεύαμε στα πάρτι, την καυτή ανάσα του άλλου όταν ερχόμασταν πρόσωπο με πρόσωπο, που δεν αφήνει να νιώσεις την επιθυμία, γιατί υπάρχει ανάμεσά μας πλέον το...πληκτρολόγιο. Αυτό που μας φέρνει κοντά, αλλά στην ουσία μας...χωρίζει και μας αποξενώνει. 
Και ψάχνουμε να βρούμε τον εικονικό φίλο μας, που θα μας πει την άποψή του για το εμβόλιο, για τον κορονοϊό, για όλα αυτά τα θέματα που ειδικά τα τελευταία χρόνια μας έχουν γεμίσει το μυαλό και τη ζωή.  Βγάζουμε στον αέρα την κάθε προσωπική στιγμή νομίζοντας ότι όλος ο κόσμος ασχολείται μαζί μας και στην ουσία ποιος τα βλέπει. Μερικοί φίλοι, κάποιοι μάλλον γνωστοί που έχουμε αποκτήσει στην ψεύτικη ζωή των social media. Γιατί αν ήταν αλλιώς οι πραγματικοί φίλοι θα ήταν δίπλα μας. 
Έρχεται αυτό το Facebook και μεγαλώνει την εικονική παρέα μας, αλλά ταυτόχρονα μας αποξενώνει περισσότερο. Ίσως να την ψάχνουμε αυτή την παρέα, ίσως μας κάνει καλό, αφού δεν μας χτυπάει την αλήθεια κατάμουτρα. 
Και να ήρθαν οι γιορτές και με ανθρώπους που δεν φανταζόμασταν ποτέ ότι δεν θα τηλεφωνηθούμε έστω, για να ανταλλάξουμε τις ευχές μας, στέλνουμε ένα άψυχο μήνυμα και ΟΛΑ ΚΑΛΑ. Κάναμε το καθήκον μας και αν στην δική μας γιορτή δεν μας στείλουν και αυτοί ένα ίδιου τύπου μήνυμα, δεν ξαναστέλνουμε ούτε εμείς. Και κάπως έτσι, μένουμε μόνοι και ψάχνουμε νέους εικονικούς φίλους και νέες παρέες να μας κρατούν συντροφιά κάτι τέτοια βράδια, κάτι τέτοιες χρονιάρες μέρες. Και αναρωτιόμαστε που πήγαν όλοι και βρεθήκαμε μόνοι; 
Μην ψάχνουμε, είναι όλοι εδώ ή οι περισσότεροι, όλοι μέσα στον ψεύτικο εικονικό αυτό κόσμο, αλλά δεν μας κρατούν το χέρι, όχι γιατί δεν μπορούν, αλλά γιατί κρατούν ένα πληκτρολόγιο και δεν μπορούμε να αισθανθούμε τη ζεστασιά του χεριού τους, αλλά το κλικ, του άψυχου, ψεύτικου κόσμου μας.
Εύχομαι του χρόνου να είμαστε όλοι μαζί και να αγκαλιαζόμαστε, να μην είμαστε μακριά και να έχει φύγει κάθε αρρώστια και να γλεντάμε.  Ας είμαστε αισιόδοξοι και ας ελπίσουμε ότι το 2022 θα είναι η καλύτερη χρονιά για όλους μας.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ με ΥΓΕΙΑ και χωρίς ΑΠΩΛΕΙΕΣ....